كه انسان سقوط كند و سقوط هم مراتبى دارد . حضرت موسى به مناجات مىرفت ، يك نفر را ديد و گفت : اى موسى به خدايت بگو چقدر من گناه كنم و تو مرا عذاب نكنى ؟ موسى به محل مناجات مىرفت ، پس از مناجات مىخواست برگردد كه خداوند فرمود : چرا پيغام بندهء مرا نمىدهى ؟ گفت : خدايا ، خجالت مىكشم ، خودت مىدانى كه چه گفته است . خطاب شد : اى موسى ، به او بگو بدترين عذابها را به تو داده‌ام ، اما تو متوجه نيستى . بعد خطاب شد : مگر تو از نماز من ، از مناجات با من و از برخاستن در دل شب لذت مىبرى ؟ همين كه شيرينى مناجاتم را از دلت بردم ، بالاترين عذاب براى تو است . اين مرحلهء اول ؛ سقوط است و به قول قرآن شريف يك وقت به اينجا مىرسد كه همه چيز را تكذيب مىكند : « ثم كان عاقبه الذين اساؤا السؤاى ان كذبوا بآيات الله » « 1 » سقوط او به جايى مىرسد كه مىگويد معاد چيست ؟ دين چيست ؟ به اين هم اكتفا نمىكند ، بلكه سقوطش به جايى مىرسد كه از گناه لذت مىبرد . و بالاتر از اين كه ظلم جنايت لذت مىبرد . دنياى روز به اين درجه از سقوط رسيده است ؛ در حالى كه دم از تمدن مىزند چه وحشى گريهايى كه انجام نمىدهد . مىنويسند در جنگى كه كانادا با افغانستان بيچاره داشت يكى از تفريحهاى نظاميان كانادايى اين بود كه با بچه‌ها بازى

--> ( 1 ) . سوره روم - آيه 10 .